نگرشی بر نوشتن کتاب

این روزها مشغول مراحل نهایی آماده کردن متن کتاب جدیدم هستم.

عادت دارم بین کارها، برای استراحت سراغ کتاب‌های کم‌تر ورق‌خورده‌ام بروم. داشتم کتاب قمار نوشتن را ورق می‌زدم که چشمم خورد به گفتۀ امیل سیوران؛ دیدم تمام چیزی است که می‌توانم دربارۀ کتابم بگویم:

«به‌ نظر من، هر کتابی باید بدون فکر کردن به دیگران نوشته شود. نباید به جز خودتان برای هیچ کس دیگری بنویسید. نباید صرفاً به این خاطر که کتابی نوشته شود، کتاب نوشت. چون آن کتاب حقیقتی در خود نخواهد داشت و تنها به ظاهر کتاب خواهد بود. همه نوشته‌هایم را برای فرار از نوعی حس فشار و افسردگی، برای فرار از نوعی احساس خفگی نوشته‌ام. کار من، آن‌گونه که دیگران درباره کارشان ادعا دارند، حاصل الهام نبوده. نوشتن برای من نوعی آزاد شدن بود، نوعی توانایی برای نفس کشیدن.»