کرونا به ما نشان داد

زمان‌هایی که می‌شد صرف توسعۀ زیرساخت‌های آنلاین کارمان شود، با توجیهات بیهوده گذراندیم. مدام کار امروز را به فردا انداخیتم. و گمان کردیم می‌توان «خرحمّالیِ» کار محتوا و حضور در اینترنت را به دیگران واگذار کرد یا با چند تا استوری و لایو سروته قضیه را هم آورد.

کرونا به ما نشان داد که پیش از این در چه مردابی غوطه‌ور بودیم.

مشغولیت را کار فرض می‌کردیم.

و با اتلاف وقت در جلسات بیهوده گمان می‌بردیم که در حال توسعۀ کسب‌وکارمان هستیم.

کرونا به ما نشان داد که دیگر نمی‌توانیم به تنبلی ذهنی و دوری جستن از هر کار جدی ادامه بدیم.

کرونا به ما نشان داد که ناچاریم چند گام دورتر از نوک بینی را هم ببینیم. (+)

 

اما بد ماجرا اینجاست که برخی از ما هنوز در پی تحمیل همان رخوت سابق به فضای کنونی هستیم.

جز لایوبازی و استوری‌های بی‌سروته به هیچ نوع دیگری از محتوا فکر نمی‌کنیم.

وبگردی و پراکنده‌خوانی را جایگزین یادگیری عمیق کرده‌ایم.

و جلسه‌بازی را با چت‌کردن‌های سرسام‌آور ادامه می‌دهیم.

به هر بهانه‌ای از فهم و عمیق و درست اینترنت و محتوا سر باز می‌زنیم.

و با چندکارگی و پرسه‌های اینترنتی، کماکان مشغول بودن را هم‌وزن کار و فعالیت ثمربخش می‌پندازیم.

 

حالا وقت کار جدی است.

شاید دیگر وقت آن رسیده که به جای محتوامحتوا کردن، واقعاً محتوا تولید کنیم.

باید جست‌وجوی مبتذل میانبر را کنار بگذاریم و کار جدی را آغاز کنیم.

 

چند پیشنهاد برای کار جدی‌تر:

تلاش منسجم برای تبدیل شدن به رهبر فکری حوزۀ فعالیت‌مان

گسترش و توسعۀ روابط عمیق و دوری‌جستن از شبکه‌سازی سطحی

پایبندی به اولویت‌ها و افزایش انضباط در پرداختن به کارهای مهم و غیرفوری

مطالعۀ کتاب‌های مهم و جدی، و تامل روی مباحث مهم

توسعۀ وب‌سایت و بازسازی همه‌جانبۀ آن (از طراحی سایت تا به‌روز‌رسانی تمام محتوای قبلی)

تحلیل داده‌ها و اصلاح مسیر بر اساس رفتار و روندهای موجود

برنامه‌ریزی جدی و منظم برای تولید محتوا در شبکه‌های اجتماعی

توجه جدی به کمیت در کنار حفظ و افزایش کیفیت

ارتقای کیفیت بصری و گرافیکی کلیه تولیدات

و تقویت این باور مهم که:

حالا

اینترنت

یعنی

همه چیز.