دورنگری در تولید محتوا

برای دوستانم در دورۀ محتواگران حرفه‌ای

به این فکر کن:

اینکه بتوانی ده تا(تو اصلاً بگو یکی) مقالۀ خوب و جامع به فضای وب اضافه کنی، خیلی بهتر از انتشار هزارها پست کوتاه و نیم‌بند در شبکه‌های اجتماعی است.

نه، مخالف شبکه‌های اجتماعی نیستم، من حتی مقاله‌نویسی در وب را از انتشار بسیاری از انواع کتاب نیز موثرتر می‌دانم.

قبلاً نوشته بودم (+) که در وب امکانات بسیار ویژه‌ای داریم که در کتاب و شبکه‌های اجتماعی، با این سرعت و کیفیت فراهم نیست؛ یعنی امکان به‌روزرسانی دائمی متن، و استفاده از لینک‌.

 

فرض کن تو دربارۀ موضوع خاصی که دغدغۀ گروهی از افراد جامعه است، بنشینی و مطلب کامل و کارشده‌ای بنویسی:

به این معنا که برای نگارش آن طرح و نقشه داشته باشی، و در حد وسع و توانایی‌ات تحقیقات کاملی انجام بدهی.

بعد هم در طول زمان، مطلب را به امان خدا رها نکنی. حداقل ماهی یکبار دستی به سروگوش آن بکشی؛ در حد ویرایش و حذف و اضافه‌ای برای بهبود متن.

با این کار می‌کوشی تا پاسخ مناسب و کاملی برای یک مسئله فراهم کنی، و گام کوچکی برای غنی کردن وب فارسی برداری.

اگر کار خودت را خوب انجام داده باشی، بعد از مدتی موتورهای جستجو هم تو را همراهی می‌کند و مطلبت را در معرض دید و بازدید افراد بیشتری قرار می‌دهد.

و یک‌هو می‌بینی مقالۀ تو شده بهترین پاسخ وب در جواب یکی از دغدغه‌های اساسی حاجتمندان پاسخ مناسب آن سوال.

در بلند مدت، احتمالا چنین مقالاتی از تمام پست‌های وایرال اینستاگرامی و حتی کتاب‌های پرتیراژ مؤثرتر و ماندگارتر خواهد بود. (برخی مقالات قدیمی‌تر من در روندی صعودی، در ماه هزاران خوانندۀ تازه دارد. این اتفاقی است که برای پست‌های اینستاگرامی و حتی کتاب‌های الکترونیکی نمی‌افتد.)

به خاطر همین است که من حالا، در این مرحله از فعالیت‌هایم گمان می‌کنم مقاله‌نویسی در وب، یکی از بهترین گزینۀ ممکن برای ارائه افکار و ایده‌هاست.

چون وب به ما فرصت بازبینی و بازنویسی می‌دهد؛ و گوگل نمی‌گذارد نوشتۀ ما دفن شود.

 

در همین رابطه: آموزش تولید محتوا